सधैँ सतर्क भएर हिँड्नु यो शहरमा ।
पशु, चौपाया बौलाएका छन् ।
चराचुरुङ्गी बौलाएका छन् ।
आइमाई, केटाकेटी, लोग्ने मान्छे
यो शहरका मान्छेहरू बौलाएका छन् ।

एक सडक छ ।
छन् सयौँ भूलभुलैयाँ ।
कहाँ जाने हो ? कहाँ पुग्ने हो ?
यहाँ रोकिन मनाही छ
र पुग्न सख्त मनाही छ ।
यो शहरका साँगुरा चोकहरूमा
हिँडिरहेछन् हर कोही
बस हिँडिरहेछन् ।

काटिएको छ टाउको,
बाँधिएका छन् पैताला ।
मेटाइएको छ सिमा रेखा,
छैन कुनै छुनुपर्ने अन्तिम बिन्दु ।
कहाँ जाने हो ? कहाँ पुग्ने हो ?
यहाँ रोकिन मनाही छ
र पुग्न सख्त मनाही छ ।

शहर आफूभन्दा अग्ला सिर काटेर हिँड्छ,
आफूभन्दा होचा सिरहरूमा टेक्दै हिँड्छ ।
जसले आफ्नो काखमा राखेर
लट्ठा परेको कपाल कोरिदिएको थियो,
आज उसैलाई
यो शहरमा टेक्ने जमिन छैन,
समाउने हाँगो छैन ।
जसका आँखामा बसेर
हेरेको थियो शहरले भविष्यको ऐना,
उसैका आँखाबाट
यो शहरले आँखा झिकिदिएको छ ।

यो शहरबाट डराएर
दूर भागेको छ मृत्यु ।
यहाँका सडकमा
बट्टाका बट्टा जिन्दगी कैद गरेर,
थैलाका थैला सपनाहरू बोकेर
यात्रा गरिरहेछन् कंकालहरू ।

यहाँ मर्न सजिलो छैन
प्रत्येक दिन बाँचेर मर्नुपर्छ ।
यहाँ बाँच्न पनि सजिलो छैन
प्रत्येक दिन मरेर बाँच्नुपर्छ ।
यहाँ मर्न मनाही छ
र बाँच्न सख्त मनाही छ ।
अनुहार बेचेर
मान्छेहरूले यहाँ
प्लास्टिकको मुस्कान किनिरहेका छन् ।
जसका लागि बाँचेका छन्,
उसैको हत्या गरिरहेका छन्
यो शहरका मान्छेहरू ।
बौलाएका छन
शहर बौलाएको छ ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस्